Film-Plateau: Spellbound (1945)

De jonge Constance (Ingrid Bergman), een ietwat perfectionistische psychiater uit Vermont, wordt plotsklaps verliefd op een mysterieuze patiënt met amnesie (Gregory Peck). Haar nieuwe liefde blijkt niet helemaal zonder gebruiksaanwijzing wanneer hij beschuldigd wordt van een moord. Om hem te beschermen probeert Constance zijn verdrongen trauma’s in de therapiesessies te ontrafelen, en zo de waarheid in het daglicht van haar praktijk te trekken. Want wat is liefde zonder een degelijke psychoanalyse van je partner? Alle aanwijzingen duiken op in een delirium waar ogen vloeibaar worden en de architectuur minstens even onbetrouwbaar is als het geheugen van de patiënt.

Alfred Hitchcock, meester van suspense (en notoire controlefreak himself) brengt in Spellbound zijn gekende ingrediënten opnieuw samen. Snijdende spanning, cameo’s, plottwists en een strakke montage. Voor het decorontwerp van de droomsequentie gaf hij carte blanche aan de surrealistische schilder Salvador Dalí. Deze iconische scène nestelde zich voorgoed in het collectieve filmgeheugen als een schoolvoorbeeld van hoe cinema je kan laten wegdromen.

Deze vertoning wordt ingeleid door onderzoeker Jens Van Landschoot.
__________________________________________________________________

ENGLISH Young Constance (Ingrid Bergman), a somewhat perfectionist psychiatrist from Vermont, suddenly falls in love with a mysterious patient with amnesia (Gregory Peck). Her new love turns out to be not entirely without complications when he is accused of murder. To protect him, Constance tries to unravel his repressed traumas in therapy sessions, hoping to uncover the truth in her practice. Because what is love without a thorough psychoanalysis of your partner? All the clues emerge in a delirium where eyes become liquid and the architecture is at least as unreliable as the patient's memory.

Alfred Hitchcock, master of suspense (and notorious control freak himself), brings his familiar ingredients together again in Spellbound. Cutting tension, cameos, plot twists and tight editing. He gave carte blanche to the surrealist painter Salvador Dalí for the set design of the dream sequence. This iconic scene has become permanently embedded in the collective film memory as a textbook example of how cinema can make you dream.

This screening will be introduced by researcher Jens Van Landschoot.