Stadt der Verlorenen Seelen (1983)

In deze excentrieke musicalfilm is Berlijn een podium en verdwaald zijn een levenskunst. Rosa von Praunheim nodigde voor zijn excentrieke tijdsdocument een handvol glorieuze buitenbeentjes uit in zijn huis, pension Stardust, waar hij hen liet hen zingen, verleiden en struikelen. Deze bonte gemeenschap van trans performers, zangers, dansers en buitenstaanders spelen allerlei rollen, maar vooral zichzelf. Alles mag, niets hoeft gladgestreken.

De film voelt als een nacht die net iets te lang doorgaat. Een revue zonder coulissen, een glittershow die elk idee van ‘rol’ onderuit haalt. Cinema met een gezonde minachting voor goede smaak. Kitsch flirt met oprechtheid, camp met melancholie.

Von Praunheim, die afgelopen december overleed, was een sleutelstem in de Duitse gay cinema. Met een liefdevolle en tegelijk brutale blik filmt hij mensen die leven zonder excuses en zonder vangnet. “Mij interesseert het broze, het spontane, het hartelijke in hen”, aldus de maker zelf. Stadt der Verlorenen Seelen is tegenwoordig een cult classic en leest vandaag de dag als een nalatenschap voor een gemeenschap die zichzelf uitvindt in de marge, en daar schittert.
__________________________________________________________________

ENGLISH In this eccentric musical film, Berlin is a stage and getting lost is an art of living. For his eccentric document of the times, Rosa von Praunheim invited a handful of glorious misfits to his home, the Stardust guesthouse, where he had them sing, seduce and stumble. This colourful community of trans performers, singers, dancers and outsiders play all kinds of roles, but above all themselves. Anything goes, nothing needs to be smoothed over.

The film feels like a night that goes on just a little too long. A revue without wings, a glitter show that undermines any idea of “role”. Cinema with a healthy disregard for good taste. Kitsch flirts with sincerity, camp with melancholy.

Von Praunheim, who passed away last December, was a key voice in German gay cinema. With a loving yet brutal gaze, he films people who live without excuses and without a safety net. ‘I am interested in the fragile, the spontaneous, the warm-hearted in them,’ says the filmmaker himself. Stadt der Verlorenen Seelen is now a cult classic and reads today as a legacy for a community that is reinventing itself on the margins, and shining there.